Kalbini Fısıltılara Aç

Gönüllere yansıyan huzur âleminizden,

Şükür tecelli eden mana kaleminizden,

Mevlana yolunda aşk dolu kaseminizden,

Nasibimi almayı dost, nasılda özlerim...

Her insanın içine döşenmiş bir kâinat,

Ruhu demlenmiş durmuş-sırlanmış abu hayat!

Her gün aynı şikâyet, yaşar ön yargı bayat:

Bulamazsam diyeni arar durur pınarı,

Ormanda pürüzsüzce büyüyen gür çınarı…

Güven çadırında sır, deva bulunmadıkça

Artar da artar acı, tutmaz olur ayarı…

Kahkahası sahtedir, girmişsen sofasına

Ön yargı getirilir, yenilir sofrasında!

Boşuna çalarım ney, dinler kalpleri liri

Notası değişir lakin Hak sözdür bestelerim!  

Aslında ağlarım yar, gülsem de içten içe

Elim kolum bağlıdır, niçin koşulur hiçe?

Çiğnendikçe sakızım, döndü yanan kerpiçe…

İmdat arar gibiyim gözyaşımı silerim

Acıya sabredersem sözüm geçer buluta,

Der, demiri atarım limanımda umuda

Kalbimde bu teselli, hayır dua dilerim...

Bedenini aleni gösterdiğin kadar,

Kalbini fısıltıya aç, bırak etsin firar…

Nihai kıyametim bekler, kefenim sarmış

Bekliyor mahşerimi, toprak emanete yar…

Ömrümüz hızla geçer, ararım bir tek selam

Yarenin dillerinde güzel söz olsun kelam!

Dostlarım toplanıp da okunduğunda selâm

Döndüğüm yer mahşerim- Kâbe’deyim bileyim…

Saffet Kuramaz