Adı Son Baharmış Ölümün

ADI SON BAHARMIŞ ÖLÜMÜN

Boyunlarını bükmüşler

Yapraklarını döküyorlar

Solgun, yorgun ve bitkin ağaçlar

Sonbahar olduğundan mı?

Toprağa hasret olduklarından mı bilinmez?

Belki de doğanın ölümüne üzülüyorlar

Serçe kuşları kabartmışlar tüylerini

Kuytu köşelerde kümelenmişler tedirgin

Kırlangıçlar, leylekler

Terk etmişler kışa dayanıksız yuvalarını

Göçmüşler uzak diyarlara

Ey sevgili

El sallamadan gidişinden beri

Hiç bahar yaşamadık ki

Hep sonbaharda kaldı mevsim

Öyle acımasız ki acılar

Bülbüller küskün

Susarak konuşmakta artık güllere

Yürekleri hasretle yanıyor

Acısından biçare

Oyuncaklar oyun oldu

Oyuncular yorgun

Güller sensizliğe soldu!

Halbuki

İncecikti

Kadife gibiydi

Dokunsan incinecekti

Solacak diye

Koklamaya kıyamadım

Şiirlerimin arasına koydum

Kurudu yaprağı

Nadide gülümün!

Şimdi hep sonbaharım

Adı sonbaharmış çünkü

Sensizliğe ölümün!

         10-02-2012

Şair, Burhan AKSU