Yaralı Düşler Asla Dikiş Tutmaz...

Yaralı düşler asla dikiş tutmasa da…

Hayli yanlı bir dünyanın mimarlarıyız ne de olsa

Damdan dama atlayan yalanların kaprisi

Bir de yediyi asla solmadan

İnleyen notaların zaferi.

Gönülde saklı her nota her rota

Kıyama duran illet benlik

İnip çıktığı o mahzende

Bir yanıp bir sönen

Marifetmişçesine

Işığa uzanan ellerim.

Süzülen yağmurdan çalmadım bu hasreti

Ne de dokunaklı şarkıların

Yenilgiye uğramış nakaratından.

Suya sabuna dokunmadan temiz belledim

Yüreği:

Bir de tutuşan kıvrımları

Ördüğüm dizelerinde

Dizinde uyumayı özlediğim kim bilir kimin nesi?

Hayli meşakkatli bir dönemeç

Zaman denen sarmalın ihaneti adeta

Dünü unutup

Yarının yükünü sahiplendiğimiz

Şimdiden paye verdiğimiz acılar

Daha bir öncekinin vadesi dolmadan.

Emsalsiz olmayı dilerdim fi tarihinde

Ah’ların yüzü suyu hürmetine

Ne ise vahameti ölümün

Bir de kavuşmayı ertelediğim.

Dirliğin şarkısı kelam;

Yazmalara doyamadığım şu melun zemin

Unutmadan eklediğim akabinde

Seyrelirken hayallerim

Öbek öbek.

Kan çıkmazsa namerdim

Ses verirsem

Bil ki evrenin zifirinde

Dolunaya karşıt bir ışık olmalıyım aslında

Huda’nın asla kıyamadığı

Yorgunluğun da dik alası

Metazori bir gülücük kondurup

Mütereddit yansımalarla

Kilitlendiğim hayatın idamesi

İçine düştüğüm nice çeyrek.

Kalender de değildim öncesinde

Zıpkın yemiş misali

Renklerimi öğüttüm ilmek ilmek

Zamandan yana da değil tasam

Zamansız gidenlerin yasına binaen

Gitmek sadece gitmek

İçimde büyüyen son dilek.