Şiirin Adı Bile Yok

Hayatın irsaliyesinde saklı hikâyemiz:

Gönül gözümüze hitap eden her veciz

İşin aslı;

Şiirin adı bile yok iken,

Damlayan dizeler sağanak misali

Yine iklimlerin görücüye çıktığı

Uyduruk bir senaryo yazıp da

Adını şiir koymakla eş değer

Gerçi ne değişti bu güne kadar?

Kara’dan alacaklıyım

Beyazın nikâhını kıydım bu gece.

Beyaz’dan yana niyazım madem her dem

Kara duvağına beyaz örtüler seren

O kızın tek kişilik masalıyım:

Abartısız her mısram

Yansız her sevdam…

Daha ne mi kaldı?

Istranca dağlarındayım yine

Kaf Dağına düşmüştü yolum birkaç kez oysa:

Ne yaşım abartı

Ne de yazgım yanılgı.

Derken büyüdüm

Bir iki üç demeden tıp:

Yalnızlığın hayâsı aslıma tutunduğum

Adımı soldurduğum

Bir güz güncesinde

Muaf tutulduğum dalımdan

Kim koparmaya cüret edebilir ki?

Aşkımı ihya eden bir sancıdan doğdum

Bir doğumdan ölüme düştü yolum ansızın

İçimde hazan olsa biçare

Yüreğin delalet ettiği

Onca sevi’yi kime sunsam ki?

İhlal edilen hangi kimliğim mi?

Kâh çocuk kâh kadın kâh derviş…

Yana yakıla huzura uzanan elim de mi

Hep boş kalacaktı?

Hüsrandan çaldıklarımla yaktım kınamı,

Zaman zar tutarken

Huda’yı resmettim her şiirimde.

Zafiyetlerin görücüye çıktığı bir sabahı

Sildim defterden:

Anıp da rest çektiklerim ne zaman ki

Bindi değere…

Sıdkım sıyrıldı dersem,

En büyük günahım.

İçine düştüğüm tuzağın

En gariban tutsağıyım

Ne kinim ne kirim var,

Diyenlerin yalancısıyım.

Sevip de sevgiyi ihya edenlerin

Baş tacıyım:

Bir deli güfte

İsli mabedimde

Son ukde

İçimden ayırdığım köşeye

Sevgiden bozma bir hücre

İnşa ettim Hakkın elleriyle.