Burdayım de Varım de

Ne çabuk geçti zaman ne çabuk yıllar böyle;

Ne vakit can çekişti omuzdan kollar böyle;

Bozdular şirazemi çıkmayan yollar böyle;

Noksanımdan noksanım akıllanmaz biriyim;

Ruhum bedenden ayrı sanmayın ki diriyim…

Geçmeyecek zamanı hep beyhude yordum da;

Bir uçurum göğsünde çırılçıplak durdum da;

Gözgözeyken ben beni her bakışta vurdum da;

Dert çağırır dermanı yaram inansın artık;

Yalnız gemiler değil, limanlar yansın artık…

Ne zaman tamam desem eksilmiyor zararım;

Yakamdan tutar artık çoğalan intizarım;

Yaktığım sigaranın, ateşinde ben varım;

Akıllanmaz damgası vursam da kimliğime;

Bıçaklar diş biledi etimden, kemiğine…

Hal-hatırım soracak hicrandır arkadaşım;

Eksik olmaz mendile imza koyan gözyaşım;

Musallada boş yere bekletilen naaşım;

Boş yere inanmışım her yüzüme gülene;

Duyurun ahvalimi, bilene, bilmeyene…

Bir şarkının sözünde dağılıp gitmedik mi?

Derman diyen yaraya el sürüp, yetmedik mi?

Kara sevda uğruna, tükenip, bitmedik mi?

Bir “Evet”e tutuklu şaşkın damat misali;

Nerde güzel günlerin gelinlik giymiş hali;

Şimdi son derthanesi yakarken kandilini;

Efkar denen yosmanın koparmalı dilini;

Uzatıp kadehine, kaldır şimdi elini;

Burdayım de varım de kalan yarına inat;

Dahasını sessizce, bekliyorken, kainat…

Ali ALTINLI – 04.08.2018

Saat: 11:31