Ben Giderken

     GİDERKEN

Ben giderken 

Ardımda ne sinesi karanfil kokulu yar bıraktım

Ne bir yavuklunun yüreğine har bıraktım

Koşuşturmaca,saklambaç oynarken

Yada hindilerin peşinden koşarken

Düşürüp bulamadığım

Bir kaç gece gizlice ağladığım

Metal saplı çakımı bıraktım

Söğüt kabuğundan düdüğümü

Karpuz kabuğundan arabamı

Öküz niyetine koştuğum

Şimdi bin pişman olduğum

İri gözleriyle kurbağalarımı

Pancardan tekerlerimi bıraktım

Kişmişte,lokumda takasta kullandığım

Bir kucak pamuğumu

Altında hülyalara daldığım kayısı gölgelerimi

Anamın dizini

Babamın sabah sessizliğini sonlandıran

Tırpan dövmelerini

Testimdeki suyumu bıraktım

Ben giderken;

Çocukluğumun son demini

Gençliğimin çaylaklığını

Deli yüreğimin aylaklığını

Okul yıllarımı,

Kırık ve iyi notlarımı

Hiç kapağını açmadığım

Sayfaları matbaa kokan kitaplarımı bıraktım

Ben giderken;

Yüzümde gitmenin ağırlığını

Yüreğimin darlığını

Ellerimin amansız titremesini

Gözlerimin yalansız ağlamasını bıraktım

Ben giderken;

Anamın kırklı yaşını

Mis kokulu bozbaşını

Üzümlü aşını

Ardımdan ağlayışını bıraktım

Ben giderken;

Babamın çatık kaşını

Hasrete içten ağlayışını

Omzunda caketini 

Başında kasketini bıraktım

Ben;

Ben giderken

Yüreğimin yarısını bıraktım. 

       H. Işık