Kara Eylül

Sanma rüzgâr her zaman arkadan eser durur
Herkesin hayatında vardır bir kara Eylül
Eylül deprem gibidir olmadık anda vurur
Umutsuzluğu bırak açsın gönlünde ki gül

Bir tek sen değilsin ki sevginin batağında
Kırılır tutunduğun dallar her atağında
Sen kıvranıp dururken dağılmış yatağında
Onlarla şarkı söyler gülün dalında bülbül

Söndürmek mümkün değil gönüldeki yangını
Hiçbir zaman kaybetme sen kendine saygını
Gülün dikenlerinden yaşıyorsan kaygını
Gülü maziye bırak açsın gönlünde sümbül

Aşk öyle bir muamma seven sevilen şaşkın
Dalları kırılsa da kökten veriyor fışkın
Noktalı virgül koyma geleceğine aşkın
Varsın kalsın geriye biraz duman biraz kül

Aşka âşıksa yürek sevmeden duramıyor
Gördüğü her rüyayı hayrına yoramıyor
Dil yanmış ihanetten sevgiyi soramıyor
Kaldır noktayı aşktan kalsın sadece virgül

29.01.2010/Samsun
İbrahim COŞAR