Ah İstanbul

AH İSTANBUL!

Taşı toprağı altın diye geldiler ama

Emekçiye hiç ekmek vermedi şu İstanbul

Garibin ayağında pantolonu kırk yama

Ondaki fakirliği görmedi şu İstanbul

İşsiz kalan işçiler çekerken zahmetleri

Evladını doyurmak idi tüm niyetleri

Patrona oluk oluk sunarken nimetleri

Emeğin yanında hiç durmadı şu İstanbul

Kimisi sefalete sabırla dayandı da

Kimileri Allah'ın adlarını andı da

Dini istismar edip paralar kazandı da

İnancı sömüreni yormadı şu İstanbul

Mahşer, sanki İstiklal Caddesi'nde kuruldu

Bulanık aktı sular, zaman zaman duruldu

Düşüncesi yüzünden ne yiğitler vuruldu

Aldığından çok fazla vermedi şu İstanbul

Güneşi denizlerde yıkanarak batarken

Surlarının içinde koca tarih yatarken

Bütün dünyanın kalbi İstanbul'da atarken

Vatandaşın halini sormadı şu İstanbul

Ah İstanbul, İstanbul kâinatımın şehri;

Ey gönlümün sultanı, hayallerimin piri

Hep sana doğru akar Coşari'nin aşk nehri

İçimdeki çiçeği dermedi şu İstanbul

İbrahim COŞAR