Bu Şehrin Geceleri

Bu şehrin geceleri
Ayazdan buz tutmuş sokakları
Donmuş dalında ağaç yaprakları
Derin bir sessizliğin uğultusu
Karışıyor çığlığım karanlığa
Sağır edici şiddetinde

Yıldızlar üşüyor semada
Rengi donuk düşüyor cama
Ay yansıması buzdan dönüyor aynaya
Yalnızlığın resmini çekiyor
Fotoraf makinesi misali
Baktıkça hüzünlesin diye

Bir sıcak çayın demini
Ağır ağır yudumlarken
Üşümüş olan yüreğine
Eldeki kalem titrek titrek
O anı döker kağıda
Yalnızlığın arkadaşı şiir denir adına

Kanatları donmuş bir kuş
Feryad edici bir sesle
Vurup duruyordu cama
Tam o dalgınlığımın ortasında
Kabus dolu bir rüyada uyanmış gibiydim
Şaşkın bakışlar içinde