Yokluğun Sonbahar

Sonbahardı.

Mendiller sallandı kara trenin zifiri dumanında

Yaşlar asılı kaldı buz tutmuş duyguların ucunda.

Katar katar gitti telli turnalar.

Sonbahardı.

Kayboldum bu şehrin sensiz sokaklarında.

Eylül hazanını taşıdı ruhuma rüzgâr,

 Avunmalık cümleler savurdum ortalığa.

Amansız bir korkuydu sensizlik senfonisi

Bundandı saklanışım yetim hatıralardan,

Bundandı “kör kuyularda merdivensiz” kalışım.

Bir güz yağmuruyla yıkandı kaldırımlar.

Bir kelebek çırpındı ayrılık duvarında.

Ve çocuk saflığıyla kanatıldı yaralar.

Sonbahardı.

Kucak dolusu hasret,

Diz boyu hazandı elimde kalan.

Bir hüzzam şarkıydı kimsesizliğim.

İsmin dudaklarımda bir tutam yangın.

Gözlerim sağanak yağmurdan ıslak.

Sırtımda hançer, yorgun bir aşktan.

Bu hazin bir hikâye sevgilim,

Sensiz mevsim yine sonbahar.