Nifak...

Zaman… kutsal bir nifak sunuyor…

Haşmetli ve doğurgan acılarım.

Yalan kusuyor zemin:

Aşka ithaf en daldığım hülyalarım.

Göğün tesirinde gecem

Gecemden yana tümlenen

Beyaz yanlışlarım:

Makberin hicvinde

Kelamın derdinde

Hangi sıfat değil

Hangi öznemde saklıdır mealim?

Kenetli olduğum kadar

Yorgun ve mağlup beyanların

Hatmettiği

Belki zamanın değil mekânın körüklediği:

Bir iblise tanıklık yapan meleğin

Kopuk kanadında

Sırıtan bir zümre midir hayallerin devindiği

Âlem?

Âlemden yana derdim yok madem

Kör rotaların tutuklusu mudur kader?

Nakşeden bir eğride

Doğruyu işaretlemek…

Sonlanan hecelerde

Kanayan yaraları dağlamak

Aslında adımladığım her şiirde

Boca ettiğim hüznü yâd etmek

Kendince bir şarkı mırıldanırken

Bir de göğe kenetlenmek…

Hani boylu boyunca…

Belki sevdayı her yudumlayışında

Sonrası müphem

Ne de olsa karadan bozma bir sitem ve elem.

Derdi tasası olmaz mı kulun?

Yankısı duyulandan da derin

Şahikaların fısıltısında

Gonca benzeri umutların da

Her çağrısında

Aslında inancın duasında saklı meram

Gömüp satırları

Selasını duymayı özledim özleyeli

Her ölü rahmetin varlığına

Huşu içinde dokunup da

Dilediğim sona göz kırpan…