Sonu Hasretmiş Meğer

 Sonu  hasretmiş meğer!.....

Bir ruhumuz, bir de kalbimiz var,

Boşluğun dolduransa,  sade o var...

Umut vücudun derin ruhuna iner,

Sebep verirsen ellerine üstüne biner...

Acı senin sevgilin, onu sevesin,

Karanlık sulara dalan bilesin...

Sanki bir güçte, seni kandırır,

İki gözleri seni aşka inandırır...

İnsanlar bazılarına, aşık olur,

Diğerleri yari istemeden bulur...

Sadakatini  bölmenin sırasıdır,

Akılda tutmaya değer yarasıdır...

Dışarıdan içeri bakan anı görülür,

Taşlar yerinden oynamaz, örülür...

Tüm duyguları içe hapsetme olur,

Bu şeylerin kime ne faydası olur...

Kadınlar doğanın ilkel halidir,

İnanmak  istemediğin bellidir...

Omuzunda iki zaman geçirmek,

Ona sorsan,  dişlerini geçirmek...

Vurulmayı,  hak etmeye yapmadın,

Değişimi arzuladın ama kapmadın...

Oysa kendinden nefret ediyordu,

Belki  kimse beni sevmez diyordu...

Saçma bir paranoya, dışa vuruyorsun,

Geçireceğin gün hayalini kuruyorsun...

Şimdi aşkın kurallarına uymaya değer,

Sen burada o orada, sonu hasretmiş meğer...

Veysel Kimene

 Sevda Şairi

(Kemal Yenice)