Acıyla Gezerim

Bugünde geçti ömrümden gece oldu

İçtiğim bu kaçıncı bardak, acı şoktu!

Her saniye çığlığımda ton yükseldi

Enkazında ben, gerçeğe perde çoktu...

Telefonun şarjı bitti lamba söndü

La Tahzen sözü yayıldı başım döndü

Unuttum artık yolumu hangi yöndü

Yalnızlık denilen bu mu, sardı korku!

Kimsesiz köpekler gezer boş sokaklar

Çöp kamyonları topluyor son artıklar

Odamda bakar dururum çöl kuraklar

Normal değilim, gelmiyor artık uyku!

Çınar ağacına benzer açsam albüm

Baktıkça her biri yapar başka zulüm

Açılır gelin bohçası umudum tüm

Lakin yok teselli, tatsız yollar dolu!

Doğarken tek başınaydım ölüm gibi

Gezdim durdum şehir, şehir kalbim diri

Ana karnından uzandım yerin dibi

Her anımda ne yaşarsam gördüm sorgu!

Böbrek taşıyla gezerim tenim dağlar

Otursam sığmam bir yere düşüm ağlar

Acıyla inlerken sanki geçer çağlar

Hakka yalvarmaksa çare tek doğrusu!

Saffet Kuramaz