Kışı Beklerken

Sevgiliden eserle saflık yüzden akarken

İlkbahar da denilen çocukluk çağı bitti

Gönüldeki heyecan bir kıvılcım yakarken

Bedenen gelişmeye günler günleri itti.

Kâr zarar hesabıyla çok gayretli çalışma

Evim eşim ve aşım onla bunla dalaşma

Bazen hüzünle dolup bazen arsız yılışma

Bir hasat mevsimi yaz gençlik dönemi gitti.

Kalbi hana çevirip dönüp baktım geriye

Buzdan artık su kalır koş dendi ileriye

Güzellik gelir geçer kanma asla deriye

Çok ağlayıp gülerek gözler neyi seyretti?

Zamanda bineğimiz büyük aşkı unuttuk

Bu gün yarın diyerek kendimizi uyuttuk

Bir sürat makinesi düşünceyi kuruttuk

Harmanlandı sonbahar hücreleri gevşetti.

İç buyduran cinsinden bak rüzgârlar esiyor

Donmuş yaprak misali yerden ayak kesiyor

Sıfırlanmış sonuca benliğimse küsüyor

Gerçekte son kış kaldı tende ne varsa yitti.

16.10.2018

Ahmet Çelik