Arasattayım

Yıl ikibin onaltı

Aylardan Eylül..

Günlerdense Cuma.

Yine bitti koskoca bir hafta.

Biten sadece hafta mı

Yoksa takvimdeki sayfalar mı

Bilemiyorum…

Mevsimler,aylar ,günler

Hatta saatler…

Maratona çıkan koşucular gibiler

Hiç dinlenmeden koşuyor koşuyorlar…

Ya insanlar…

Bu maratonun neresindeler

Kimisi daha başlama noktasında

Zamanı durdurmuşcasına

Sevinç çığlıkları atarken

Kimi de sessiz ve yorgun

Bitişe kavuşmayı beklemekte.

Peki ben…

Ben neredeyim.

Asıl onu kestiremiyorum.

Başında hiç olamadım.

Çünkü…

Gülmeyi öğrenemeden

Gözyaşı ile tanıştım

Hıçkırıklarımı sakladım

Gölgemi kucakladım

“Ele verir talkını 

Kendi yutar salkımı “  

Derler ya…

Tıpkı onun gibi

Herkese

Arkana bakma sakın.

Derken

Bir de baktım ki…

En arkada ben kalmışım…

Yani

Ne başındayım 

Ne de sonundayım

..................ARASAT’tayım…

………………………….ENA.