Zamirim

Hepimiz.

Ben 

Sen

O

Biz

Siz

Onlar'dan biriyiz.

Demiştim

Tek kişiliktir benim şiirlerim …

Sen

O

Biz

Siz

Onlar ’ı sildim dizelerimden.

Üzümün çöpü

Armut’un sapı derken

“Söz meclisten dışarı “

Önce

Arkadaş/ım dedim

Beni anlatırken başkalarına

Çenesi dökülmüştü yerlere

Ben ise kaldım hayretler içinde

Tanıyamadım

Hem onu hem de kendimi

Arkadaş/ım Olmadı…

Olamadı bu nedenle.

Bu sefer de

Dostum dedim

Dost hırkasının altındaki

Postu gördüm çok geçmeden

Maksat dostluk değilmiş meğer

Benden ırak olsun dost  buysa eğer…

Böylece

Eleye eleye

Eleğin üstü bomboş kaldı.

Ben de

Boş verdim her şeye

Gerçek dost arkadaş bulacağım diye

İki yüzlü yüzsüzlerle

Boş kelam edeceğime…

“Kendim ettim kendim buldum”

Döndüm kendi ZAMİR ’ime.

.......................ENA.

"Zamir : ( eski dilde : gerçek yüz, iç yüz, iç.)"