Yaşam Mahkumu

Bakışlarda başlayan,

Bakışlarda biten

Bir hayatın hikayesidir bu.

Ölümü özleyen yürek,

Gündüzleri esir,geceleri özgürdür.

Bütün duyguların anası gece

Çıplak bir yalnızlık sunar sessizce

Doğa ise bir tablo çizer

Hayata tutsak ruhumun tuvaline.

Orada tüm renkler birbirine benzer

Pencereme vuran ay ışığına inat

Hepsi simsiyah.

Son hayat kırıntılarım

Dökülür gider gecenin koynuna.

Siyahın beyaza kavuşmasını

Özlemle beklerken

Tüm çirkinlikleri rehin alır gece...

Yaşanmamış duygularımı hapseder koynuna.

Umutlarım Hayatın anlamsızlıkları içinde

Kahkahalarla son bulur gözlerimde.

O an…

Kara toprağın beyaza bürünmüş bedenimi

Hasretle kucaklayışını düşlerim

Ah Keşke dediğim tüm anılarım

Gecenin koynunda avutur beni.

Gün doğmasın isterim her sabah.

Çünkü ben , her gece

Kurarım darağacımı. 

Ruhumun derinliklerine.

Celladım olur gururum.

Ve…

Ben her gece ölen

Yaşam mahkumuyum..!

…………………………..ENA.