Rahmetlinin Ruhuna El Fatiha

Kelebekler özgürdür, çünkü bir gün yaşarlar

Her şeylerini o güne sıkıştırırlar, koleksiyon olurlar sonra!

Elleri kirli, yürekleri duyarsız, evlerinde insanlara

Süs olur duvarlarında!

Silah elinde mirasyediler ava gider Kenya’da,

Safariye,

Hiçbir şeyden habersiz yaban gülleri hazırdır ölmeye!

Maruz kalmış sömürüye asırlarca

Afrika insanı diğer yanda,

Av bulamaz arasa da açlığına…

Sıcakta kavrulurken 

Hacer gibi der 

Su nerede?

Hayvan hacet giderirken, 

Onunla kirlenmiş elini yıkamakta

Belki de su diye içmekte!

Güneşin doğuşu bile 

Orada artık işkence…

Kurutarak toprağı dilim, dilim ayağa kaldırmakta

Deriyi saran kemik bedenler, aşkı unutmuş

Ruhunda hayallerini susturmakta!

Bende Afrikalı gibi o zengin hülyanın arkasında,

Susuz, aç... Dolaşmaktayım güneşin altında!

Dünya sevgisini kaybetmiş ruhum, enkazının altında kalmış

Kuruyan toprakta inadına çıkan gülü seyretmekte!

Hala umutla yaşıyor, o gül gibi başı dik ama çoktan sarsılmış…

Yüzyıllar hep aynı, insan aynı… Aynı sevdalar!

Değişim kalmış tek farklı, denk geliş, farklı aynalar…

Karanlığa gömülen gece, sitem bahçesine açılmış

Dilenmiş bir kırık sevda için defolu boş kalpler!

Oyunun adı aynı, tiyatro sahnesinde dekoru…

Sabır bahçesine açılan bir yudum umut, seyircilerden belli sonu

Ne kadar alkış alırsa sevinecek zavallı sanatçısı,

Bilmez ki başkasının hayatıdır oynadığı...

Fakir ruhunda parçalanmış kadifesini

İğne iplik eline alıp diker, yaşamanın yoktur başka yolu!

Gülseler ne yazar pantolonunun her yeri yamalı,

Hülyaları ölmüş… Tabutunda kefeni, çoktan kesilmiş soluğu

Rahmetlinin ruhuna el Fatiha!

Saffet Kuramaz