Çıkmaz Sokakta Kaldım

Aslım harap bozgunu uğramış
Tüm kaleleri yıkılmış
Yenilmiş bir savaşçı kadar
Umutsuz ve çaresiz
İki omuzumun üstünde
Kaldırılmayacak ağırlıkta
Bir yük var sanki

Çırpındıkça tükenen gücüm
Tüm bedenime sirayet ediyor
Saplandığım yerde
Çıkmak yerine daha da
Derine batar gibiyim
Bildiğim doğru bir şey var
Çıkmayan canda umut kesilmez
Yankılanıyor beynimin duvarlarında

Sesizliğimin ardında
Yükselen gecenin sağır