Ömrüm Yorgun Yaşta

Aşmış yüküm beni
Yorgunum içten dışta
Beyaz karlar çoğaldı
Saç ile kaşta

Ömür yorgun yaşta
Eski heyacanım sürgünde
Eski ben dünde
Çağırsam gelmez
Yanıma bu yorgun
Ömrüm zaman tunelin de

Geçmişin çizgisi derin
Çizilmiş bir harita gibi
İçimdeki depremin
Aktif fay hatları

Zaman zaman yüreğimi
Sarsar artçı şoklarıyla
Gün yüzüne çıkarır yeniden
Canlandırır uykudaki
Tüm eski anılarımı

Neydim ne oldum
İlkbahar iken
Hızlı geçen senelerin
ardında kendimi
Sonbaharda buldum
Gece kasvetli

Sararmış solmuş
Gençliğim resimlerde kalmış
Konuşmazlar benimle
Ruhsuz ve dilsiz
Yalnızlığın sardığı
Soğuk dört duvarı
Oda gibi