Yalan Dünya

tazının, tavşan peşinde koşması gibi 
bir uğultu kopar şehrin karanlığından
yaşam senfonisi eşliğinde 
''dut yemiş bül bül gibi''
sallanır gider
bir bu yana
bir o yana 
insan

bir iz, 
bir işaret
bir belirti 
hamlesi bekler 
sonsuz evrenin orta yerinde

duygular
alabora ourken
ve hayatın hengamesi 
gönlündekim umut sandalında 
gel gitler insanı keşmekeşe düşürür
Çık çıka biliyorsan, anlamsız işin içinden

ve insan denen doyumsuz mahlukat 
uçsuz bucaksız deryanın içinde 
kuru bir dala tutunmak için
bir hevesle çırpınmakta
bir nefses
bir ses
aramakta

debelleştikçe fırtınalı 
dalgalar arasında 
bir yaprak misali
savrulurmata
bir bu yana 
bir o yana

ta ki 
nasibin bitmesine denk
ömrünün yetmesine denk 
bu hep böyle olmakta