Anlarsın

ANLARSIN

İnsanın mutsuzluktan  nasıl boğulduğunu

Sevgisiz ve ilgisiz kaldığında  anlarsın

Yüreğinin sevmekten niye yorulduğunu

Tutunduğun dal seni saldığında anlarsın

Umutla büyüttüğün sevgi çiçeklerini

Ellerinle koparıp yolduğunda anlarsın

İçerken yudum yudum sevdanın iksirini

İçine dille zehir dolduğunda anlarsın

Ağlatıp üzenlerin bahtiyar olduğunu

Nedamet dilemeyen duruşundan anlarsın

Gönlünün bu kahırla ihtiyar olduğunu

Göğsüne ağır aksak vuruşundan anlarsın

Tutkulu bir sevdanın sessiz can verişini

Ellerinle boşluğa sarılınca anlarsın 

Sevgiden kanat takıp uçarken kuşlar gibi

Kanadından vurulup kırılınca anlarsın 

Umarsız sevdalarda vuslat olmadığını 

Bekleyişler canına yettiğinde anlarsın 

Her gecenin sonunda güneş doğmadığını 

Rüyaların kabusla bittiğinde anlarsın

Ahde vefa bilmeyen aşığın yeminini

Sudan bahanelerle bittiğinde anlarsın

Aşk diye yaşadığın bu büyük hezimeti 

Veda bile etmeden gittiğinde anlarsın 

MELAHAT ÇETİNKAYA