Gündüz İçinde Geceyim

Siyah beyaz kareler
Gelip geçer göz perdem de
Gece oniki üç arası
Bir uğultu buhranı
Yankı yapıp çarpıyor
Kulak ile beynimin
Tüm duvarlarının her köşesine
Gri bulutlar birikmiş sanki
Işıksız baktığım o tavana

Aklım da gelecek ardın da
Hep soru işaretleri
Belki yerli belkide yersiz
Zamanı gelmeden bilemeyeceğim
Ufacık su birikintileri
Kocaman denizlere dönüşürken
Yer kalmayan bu yürekte
Kendime bile anlatmakta zorlandığım
Bu sesliğimi sorana
Söyle nasıl anlatayım

Bazen kalem elde titrer
Onu tutan el buz keser
Dipsiz bir karanlık
Kuyuya düşmüş hissine
Kapıldığın an adı
Bilsen de gün doğacağını
Aklın da atamadıkların
İnsanı hep gece de bırakır
Yaşanan gündüzün için de