Yüzü Düşmüş Avuçlarına

Yüzü kapanmış iki avucun içine
Bir hıçkırık sesi
Seslere sağır kulak
Hiç önem arz etmez
O andaki yanı başındaki insan
Yağmur sokakları olmuş
Gözlerde akan yaşlar ile gamzeler

Boş bakış duvara bakıyor
Fırtınalar esiyor o sessizliğin ardında
Siyaha bürünmüş hayal perdeleri
Gündüzün içinde geceyi yaşıyor
Ruhu göğüs kafesin de sıkışmış gibi
Kasırganın şok dalgasına uğramış
Kendi içinde kendisiyle hesaplaşıyor

Köhne izbe dağınık ortam
Her tarafı saran bir sigara dumanı
Çoktan unutmuş tan vakti
O doğacak güneşi
Kendini kapatmış kilitli bir kapının arkasına

Çelme yemiş yürürken düz yolda
Benliğini mahkum etmiş
İçindeki bir karanlık zindana
Kimse alamıyor o kilidi elinde
Kendinde bile kaçar gibi
Yarım ölümü yaşıyor insanlardan uzak