Siyah Gölge

Gecenin sessiz çığlığı
Yankılanır şehrin
Islak soğuk sokakların da
Bir başı boşluk
İstediği yöne yönledirip
Durur haraket halindeki ayakları
Sözlerin anlam ifade etmediği
Şuğursuzluğun çemberin de
Döner durursun

Gittikçe büyüyen yalnızlığın
Siyah gölgesi kurşun gibi
Saplanıyordu yüreğime
Ben yüzeye çıkmak istedikçe
O beni çekiyordu derine
Bir sarmaşığın kolları gibi
Arsızca ve ummarsızca

Pus çöküyordu gözlerime
Aysız yıldısız gecede
Sönüktü cadeler de
Tüm evlerin ışıkları
Perdeleri ise çekik
Ben dışında o şehir de
Herkes derin tatlı uykusundaydı