Tut Artık Ellerimden

Nerde kaldın bunca yıl ey ömrümün düş kızı;

Kabre düşen gönlümü doğuran apansızı…

Korkum sevmekten değil kaybetmekten velhasıl;

Sen şarkılar söylerken geçti benden son fasıl…

Adını anmak için, yüzünü görmek için;

Ben kendimi öldürdüm kendimle için için…

Duyacağını bilsem önceden bağırırdım;

Dertlerime derman ol diyerek çağırırdım…

Şimdi gönül köşkümde ölümüne bir huşu;

Ben kendinden vazgeçen sen ise çalıkuşu…

Bakma öyle faydasız kelamlar yazıyorum;

Her heceden sonrası bir mezar kazıyorum…

Hükmü yok kaderimde hergün doğan güneşin;

Tebessümler taksitle hüzünler peşin peşin…

Bu kaçıncı gecedir sabaha çıldırdığım;

Kaçıncı yarım kadeh gölgemle kaldırdığım…

Baştan yanlış ilikli düğmelerim kör benim;

Bu yüzden iflah olmam, mes’ut olmam zor benim…

Kâfir bakışlı hasret ödediğim her diyet;

Satırbaşı sonrası noktalardan ibaret…

Bende mevsim hazandır sende bahara yakın;

Gözlerinde raks etsin gülüşler akın akın…

Bir şarkı tut içinde her zaman umut olsun;

Bırak gönül bahçene tekrar goncalar dolsun…

Gözlerime bak yeter sorma “neler” saklıyor;

Son kurşun namlusunda he dememi bekliyor…

Ne vakit tamam desem yeniden düşüyorum;

Tut artık ellerimden tut artık üşüyorum…

Ali ALTINLI – 03.04.2019

Saat: 00:21