Çiçeklere Sor

ÇİÇEKLERE SOR

Dağların doruğundan esip gelen rüzgârı

Nefesindir diyerek nefeslendim baharı

Kör karanlık kuyuya düştüm ki Yusuf gibi

Yüreğimden tut çıkar, çıkar gönlümün varı!

Yıllardır aşk yaşadım, aşk yaşarım sayende

Suskunluğun sürdükçe sabır kalmadı bende

Ayrılıklar yaşarken ölüm kurtuluş belki,

Hasrete dayanacak hal kalmadı bedende

Hala aramızdaki tek engel dağ mı diye

Düşün, kalbe örülen örümcek ağ mı diye

Aşk adına duyduğun duyguları anımsar

Belki merak edersin bu adam sağ mı diye

Mevla'm aradığını arayana buldurur

Sensizliğin yerini hayallerim doldurur

Biliyorum kırgınsın, kırgınlığından sustun

Beni sensizlik değil sessizliğin öldürür

Dokuz tahtalı evi sarar börtü böcekler

Mezarımın üstünde sen kokar tüm çiçekler

Kabrime geldiğinde beni çiçeklere sor;

"Adını ana ana can verdi" diyecekler.

İbrahim COŞAR