Yaz Dostum

Yaz derdi rahmetli Barış Manço şarkısında… Yazardı eskiden bakkallar veresiye… Ay sonu gelirdi, para nerede ki… Veresiye alan hesabı kapatamaz tali yollardan giderdi evine…  Yaz, Yaz da nereye kadar, defter kabarık veresiye ala ala… Herkes söz bile olsa bedava defter arar yazmak için… Çöplüğe döndü yazdıklarımız, beş para etmez… Üzerine çay dökülür solar yapraklar okunmadığından… Alınmış bir gül hatıra olur solar yaprak aralarında… İnsan artık anı deyip yazdıklarını okumuyor bile… Okusa bile gülüyor ne yazmış da yaşamamış haline!

Sanal icat oldu olalı kütüphanelerin tozu silindi sitelerde. Herkes yazıyor, herkes haklı, herkesin alacağı var ve konusuna baksan şikâyetleri doldurmuş satırlarına. Kimse yazdığını yaşıyor mu diye sorgulamıyor. Yazılanın içinde emek yok. Emek olmayınca teri kokmuyor, o kokuyu almıyor okuyan nefes alıp verdikçe…

Yaz dostum desem… Ne kadar alacağım ki? Eğer karşılığında para almayacaksam enayi miyim emek verip yazacağım diyor. Yazan yazdığını yaşayıp hissetmiyor, okuyan boş vaktim var okumaktan zarar gelmez diyor. Arada kazanan bilgisayarın harcadığı elektrikle faturalara yansıyan parasal karşılığını alan elektrik üretim şirketleri. Bilgisayarı icat edip satan firmalar…  İnternet firmaları, bu yazıyı yayınlamakla okuyan çok olursa kazanan site sahipleri…

Yaz dostum internete çöplük olarak yığılan kütüphaneden dökülen çöplük arşivleri…

Keşke yazanda, okuyanda ders alsa, ibret alsa… Dosdoğru olabilsek! Nasrettin hoca misali ya yoğurt mayası atsak göle, ya hep yoğurt olursa…  Böyle hayal gibi kurmak olsa da umut varı olmalı, pozitif de olmalı yine de!

Yaz dostum, yaz!

Saffet Kuramaz