Edebiyat ve Kültür Platformu
Güneşin Ve Gülüşün Krallığı
Sokağın çocuklarına
Terkedilmiş sokaklar
kadar yalnız
Bir o kadar aç/ bir o kadar küskün
Ve ama yüzünden hiç eksilmeyen
Dünyanın en heybetli/ en güzel ve en bulaşıcı gülüşüne sahipti…
Hiçbir şeye aldırmadan ve hiçbir şeyi umursamadan
Güneşi bir nefeste yutar gibi gülerek
Yüzünü güneşe döndü
“Kralım ben” dedi bankta oturan çocuk -kollarını iki yana açarak-
“güneşe ve gülüşe hükmeden halksız bir kralım ben;
Dünyanın bütün çiçekleri tacım
Ve herkesin oturup kalktığı şu banklar tahtımdır benim…
Şöyle bi yanıma otursan/ şöyle bi güneşe dönsek yüzümüzü birlikte
Ve şöyle deli gibi -hiç bir şeyi iplemeden-
Koskoca bir gülüş kondursak yüzümüze durup dururken…
Sonra bir başkası gelse
Bir kadın, bir kadın daha…
Bir adam, bir adam daha…
Sonra bir çocuk gelse -krallığımı maskaraya çevirse-
Sonra bir çocuk, bir çocuk daha gelse
Berkin Elvan gelse sonra elinde ekmeğiyle -kaşlarında martılar-
Sonra bir adam, bir kadın, bir çocuk ve bir çocuk daha gelse
O kadar çoğalsak ve o kadar çok çoğalsak ki çocuklar
Yüzümüzü dönsek güneşe -anne sütü kadar sıcak-
Ve memeye dayar gibi ağzımızı doya sıya ışığını emsek güneşin
Ve o kadar çok gülsek ve o kadar çok gülsek ki -sarsıla sarsıla-
Krallığımın tahtı kırılsa…
Oynadığım bilyeler gibi yeryüzüne saçılıp dökülse güneş
Hiç sebepsiz sarılsak/ öpüşsek uzun uzun
Gülüşümüzü armağan etsek birbirimize…
Ve nihayet, maskarası olsam tüm çocukların -kahkahaya boğsam onları-
Krallığımı terk edip karışsam aranıza…”
Kışkırt…/ havalandır kaşlarındaki o mahzun martıyı
Ekmeğini uzat bana; ekmeğine, gülüşüne, güneşine ihtiyacım var
Nisan 2019
Bir o kadar aç/ bir o kadar küskün
Ve ama yüzünden hiç eksilmeyen
Dünyanın en heybetli/ en güzel ve en bulaşıcı gülüşüne sahipti…
Hiçbir şeye aldırmadan ve hiçbir şeyi umursamadan
Güneşi bir nefeste yutar gibi gülerek
Yüzünü güneşe döndü
“Kralım ben” dedi bankta oturan çocuk -kollarını iki yana açarak-
“güneşe ve gülüşe hükmeden halksız bir kralım ben;
Dünyanın bütün çiçekleri tacım
Ve herkesin oturup kalktığı şu banklar tahtımdır benim…
Şöyle bi yanıma otursan/ şöyle bi güneşe dönsek yüzümüzü birlikte
Ve şöyle deli gibi -hiç bir şeyi iplemeden-
Koskoca bir gülüş kondursak yüzümüze durup dururken…
Sonra bir başkası gelse
Bir kadın, bir kadın daha…
Bir adam, bir adam daha…
Sonra bir çocuk gelse -krallığımı maskaraya çevirse-
Sonra bir çocuk, bir çocuk daha gelse
Berkin Elvan gelse sonra elinde ekmeğiyle -kaşlarında martılar-
Sonra bir adam, bir kadın, bir çocuk ve bir çocuk daha gelse
O kadar çoğalsak ve o kadar çok çoğalsak ki çocuklar
Yüzümüzü dönsek güneşe -anne sütü kadar sıcak-
Ve memeye dayar gibi ağzımızı doya sıya ışığını emsek güneşin
Ve o kadar çok gülsek ve o kadar çok gülsek ki -sarsıla sarsıla-
Krallığımın tahtı kırılsa…
Oynadığım bilyeler gibi yeryüzüne saçılıp dökülse güneş
Hiç sebepsiz sarılsak/ öpüşsek uzun uzun
Gülüşümüzü armağan etsek birbirimize…
Ve nihayet, maskarası olsam tüm çocukların -kahkahaya boğsam onları-
Krallığımı terk edip karışsam aranıza…”
Ekmeğini uzat bana; ekmeğine, gülüşüne, güneşine ihtiyacım var
Güneşin Ve Gülüşün Krallığı başlıklı yazı Savaş tarafından
01.05.2019 tarihinde sitemize eklenmiştir.
Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu, kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.
İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz.
Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
- Yorumlar 1
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yükleniyor...
Yorum yazmak için giriş yapın.