Dua

Zorlana zorlana

Kodlaya, kodlaya

Nefes alış verişindeki kısacık ömrü yapar erek

Açılmış eller

Boşalmış diller!

Ağlaya ağlaya

Dağlaya dağlaya

İster akla hayale gelmeyecek dilek…

Karşıdan bakınca

Sanırsın sanki ödlek

Vak vaklayan bir ördek

Teninde on şiddetinde deprem sallantısı

Koptu kopacak dünyayla bağlantısı…

“Affet ya Rab, affet!”

“Perişan etti bu gaflet!”

Kaç milyon kere dedi kim bilir

Saymak aklına mı gelir!

Yer yarıldı

Dört duvar açıldı

Ten toprağa sarıldı

Çığlık atar affet diyen ses

Dilde tükenmedi ümit, heves…

Fırtına dindiğinde devam eden günahlar

Sürerken yaşayanda ahlar

Bakan kimseye olmadı çukurda ki ders!

Kapandı akıbeti nedir bilmediği kafes

Yalnızca kaldı

Üstünde hala ağlayarak toprağı okşayan el izleri…

Ya Allah Ya Şafi

Tüm dertlerime Kâfi

Seni unutmayanlardan eyle

Eyle, doğduğum gün gibi safi…

Unutturma faniyim

Övgüsüz bir dâhiyim

Tek kendime sahiyim

Baş başayım derdimle…

Saffet Kuramaz