Yaktılar

Yaşlı adamla kız çocuğu sık ağaçların arasında yan yana yürüyorlardı. Hafif esen rüzgâr… Kıpırdanan yapraklar… Adam durup omzuna yasladığı küreği toprağın bağrına sapladı. “Burası olur.” Kız poşetten ağaç fidesini çıkardı. Adamın ayakucuna bıraktı. “Nerden biliyorsun dede?” Adam küreği arka arkaya savuruyor çukur derinleşiyordu. Gözlerinde geçmişin izleri… “Ben bilirim.” Kız çömeldi. Adam çukuru itinayla düzeltti. Fideyi saksıdan kurtarıp dikkatle bıraktı. “Gel, sen de toprak at.” Kız dokunsan ağladı ağlayacak... Adam sevinçle toprağı hızlı hızlı çukura dolduruyordu. Kız uzaktan seyretti. Adam doğruldu. Ellerine yapışan çamuru sıyırırken kız beline sarıldı. Yaşlı gözler… “Keserler mi?” “Hiç öyle şey olur mu!”

***

Açılan albüm… 

Açılan televizyon…

***

Tepside iki fincan… Üzerlerine gelen cezve… Bir ona bir diğerine dökülen kahve… Yaşlı kadın cezveyi mutfak tezgâhına bırakıp tepsiyi kaldırmıştı ki salondan feryat figan yükseldi. “Yaktılar dede, yaktılarrr”   

***

Adam dehşet içinde odadan koridora fırladı. Kanepe üzerinde açık kalmış albüm… Solmuş bir fotoğraf… Fidanların arkasında gülümseyen bir adamla erkek çocuğu…