Ben Annemi Hep Yalnızlık Bilirdim

Bana gelmeselerdi o nefesi tıknaz adamlar

Kokona eksik rujlu kadınlar/

Çömez bir gövdenin altında

Gülümserdi gözlerim…

Ben anamı hep geç gelen bilirdim

Kanaviçe işli yastığının altında

Ellerini gördüm/

El işinden küçülmüş

Çırpı bacaklarını…

Yarım yamalak

Türkçesiyle öperdi

Beni nasır tutmuş dudakları

Kurumuş bakir bir ormanda

Kalsa da Nigâr’ım…

O zeytin gözlerinde ilişirdi gecem

Gecesine/

Yalnızlık iki ekmek arası

Yüzümde ergen sivilceler

Başımda kavak yelleri

Eser boranlarda başım

Gelgite karışan aklım

Yine bu kalp/

Yine aşkım…

Ben annemi hep ketum bilirdim

Kedi mırıldanmaları

Martı gülüşleri

Bu kadar hengâmeye rağmen

Ben annemi hep yalnız liman bilirdim

Sır gülümsemeleri ardından…