Hüseynî Mersiye

Ehli beyt bahçesinin iri gülü Hüseyin!..

Ezilmiş suskunların has bülbülü Hüseyin!..

Resul-i Kibriya'nın canının yongasıydın

Âlemin gözbebeği, insanların hasıydın

Gönül bahçemizde gül, bir kutlu bahardın sen

Karanlıkları boğan gül yüzlü nehardın sen

Ehli beytin goncası, Efendimin torunu

Kâinat ayaklansa söndüremez nurunu

Muharrem ayı gelir, bahçemde güller kanar

Adın düşer yâdıma, yanar yüreğim yanar

Yezid'in kör kılıcı, acı saldı ümmete

Feryadın gölgesinde ramak kaldı cinnete

Kanlar kızgın çöllerde, su niyetine aktı

Zulmetin yangınında alev suları yaktı

Muharrem'în onunda, yandı yürekler yandı

Göklerden saf saf inen, melekler seni andı

Hatıranı düşünür, özüm kan ağlar benim

Acılar katmerleşir, gözüm kan ağlar benim

Kerbelâ yollarına kokun sinmiş ay yüzlüm!...             

Mihmandarın melekler, gökten inmiş  ay yüzlüm!... 

O gün bugün yastayız, gözlerde yaş kalmadı

Nice asırlar geçti, boşluğun hiç dolmadı

Muhabbet ikliminde kin, nefret ne diyedir?

Ehli beyt halkasına, Hüseyin hediyedir

Muharrem ayı geldi, dönsün yine semahlar

Hasretin sancısıdır yüreğimdeki âhlar...

Ehli beytin sevgisi kalbimizin süsüdür

Kerbelâ'da yaşanan, acının törpüsüdür

Nice asırlar geçti, ümmet adını andı

Zalimlerin hışmından kumlar bile utandı

Yaralı yüreğime nefes kadar yakınsın

Yezit'in uşakları kahrımızdan sakınsın

M. NİHAT MALKOÇ