Diyarbakır’da Oturma Eylemi Yapıyor Analar

Ana kucağına doymadan

Dağa kaçırılıyor körpeler

Anasının

Niçin gidiyorsun çağrısını duymadan!

Oynaması gereken bilyeler

Elinde oluyor mermiler

Seyretmesi hoşuna giden uçurtmalar

Oluyor gözünde droneler…

Terör başlarına Malazgirtte çarpışan atalarının ruhu

Tükürüyor yüzlerine

Lanet ediyor esintisi, yediği, içtiği suyu

Baktıkça kandırdığı bebelere!

Giydirdikleri Kabilin elbiseleri

Öğrettikleri firavunun nağmeleri

Puta benziyor tanrı dedikleri

Sanal dünyada oyun oynar gibi dokunuyorlar klavyeye

Dokundukları tuşlar makineli tetikleri…

Şimdi Diyarbakır’da anneleri

Kaçırdığınız çocuklarımızı verin diyor

Onaylamıyoruz yediğiniz naneleri

Evlat özlemi kalbimizde derin diyor

Eğer savaşacaksa çocuklarınız savaşsın 

Avrupalarda keyif sürmesin diyor

Evlatlarımızı bize baksın diye doğurduk

İyi günde kötü günde bizleri koruyup gören diyor

Vatana ihanet edip ölsün diye değil…

Korkmuyorlar artık

Dava dedikleri biliyorlar yemekte artık

Onlar esas yemeği yerken

Kendilerine yediriyorlar artık…

Anaların bu dik duruşu

Bitirecektir terörün vuruşunu

Haritadan silinecektir

Yusuf’u attıkları kuyusu…

Direnin analar, 

Havvalar…

Saffet Kuramaz