Soyut

                                            Kulağımızı tırmalıyor sinsi bir yalnızlığın örttüğü sözler,

                                            Bir adam kendi bakışsızlığını soluyor kadranların gövdesinde,

                                            Bir garibin şekline bürünüyor kimsesizliğin yıprattığı kaldırımlar,    

                                            Renksiz bir tablonun hür çığlıkları siliyor duvardaki zıtlıkları,      

                                            Zıtlıklar;bir insanın gövdesini akan zamanın içinde yakan odalardı,                                                                            Her insan kendi odasının gölgesinde bakışlarını arardı,

                                            Bakışlarını bulduğunda insan bakışsızlığı nerede saklardı?

                                            Açılırdı gökyüzündeki bungunluk,yelkovanlar akrepleri kırardı, 

                                            Renkli bir masanın etrafında sadece yalnızlığın eskizi kaldı,         

                                            Seslerin ortasından hızlı trenler kalkıyor bir akşamüstü,                               

                                            Ayaklarım balkonları arıyor bir şehrin yönsüz hüznünde,                           

                                            Bakışlarımı gölgesinde bıraktığım tablolar soyut,

                                            Şekline büründüğüm kimsesiz kaldırımlar soyut,

                                            Titrediğim odalarda beliren tozlu aynalar soyut...