Ekim

Sabır değirmenin de, öğütülen buğdayım,
Ne dünyalık, ahretlik, olmadı benim dayım !

Güz günüydü ekildim, ben çorak topraklara,
Çok kar yağdı üstüme, içim de kalmış yara !

Keskince bir ayaza, boy verirken filizim ;
Bu yüzden buğuludur, neye baksa gözlerim !

Büyüdüm yalınayak, ürkek, titrek yürekle ;
Hangi köşeden baksam, dediler biraz bekle !

Daha reşit değildim, çıkardım ilk yangını !
İçim de bir dervişin, büyüttüm isyanını...

Ne kadar duvar görsen, üstümüze yıkılan,
Bu ilk yangın olmalı, başıma buyruk kılan !

Çok erkendi, gözüktü, başaklarım kınından,
Körpe fideydim, geçtim cehennem yakınından !

Gökekindim, biçildim, herşey kıyamda iken ,
Çıktım onca yokuşu, yüreğim de bir diken !

Tohum bağlamamıştım, vurulurken tırpana ,
Bir bozkır sabahında, açtım gözümü kana !

Susmuştu kanat sesi, göçteydi, bütün kuşlar,
Anlamadın; ben bittim! Bitmedi bu yokuşlar...

Müezzinin sesinden, dinlerken salasını,
Kimbilir ! Tutuyorum, onca kuşun yasını...

Ne yaptımsa, ben yaptım, bilerek, isteyerek;
Neylesem, saklanmıyor, açık yara, bir yürek !

Bana bir ad bulsana, deli miydim ben sizce ?
Bağla azgın suları, öğüt beni sessizce...

Bir küçük fanus alem, hoh desem, dar geliyor,
Başka el dokunmasın, bilirsin ar geliyor !

Neydik, ne olacağız, acaba kim bilirmiş ?
İnsan da tohum gibi, bir defa ekilirmiş...