Beşinci Köşe

Üstünü açarken mayalanmış demlerin

Kaymak tutmuş acılardan

Bilmiyorum hangisi sensin 

Eski bir pencereden sızmış gün 

Elma kokuyor eski kilim 

Nazlı bir sızının eline

Bırakılmış gibiyim 

Dişleri her gün bileylenen 

Bir hızardır ah bu beden 

Sığdırmak için beni bana 

Ya yok sayar 

Ya da koparıp atar kollarımı kökünden 

Bir hayal çıkıp gelir beşinci köşeden 

Keserek tavana asılı tüm urganları 

Her düşüşte bir toz yekinir 

Ortasından kırılır tahta sedir 

Açılır ağzı irili ufaklı torbaların  

Kiminden boncuklar 

Kiminden  oyuncaklar 

Kiminden solgun resimler 

Kiminden kopkoyu gözyaşları dökülür.

Her duvar bir kapı olsun istersen 

Ellerinle yoklarsın en zayıf yerleri 

Bir nefeslik rüzgar esse 

Bir birine daha bir katsa 

Bencilliğinden burun indirmeyenleri

Boş kalsa hep o köşe 

Bir daha kaçmak mı 

Tövbe dedirten 

Beşinci köşe 

Öyle bir muallim ki 

Ümit Seyhan