Dört Duvarda Yankılanır İmdat Çığlıkları

İnsan en fazla sesi yalnız kaldığında duyar

En çok o anlarda hayali kurar…

Zayıftır…

Zaaflarına aradığı o yer kılıftır

Vicdan kapısı açılır ardına kadar!

En çok o anlarda soru sorar

Cevapları canını yakar olur kor

Hesap sorar kalbinden gelen garip sesler

Nefsi bir köşeye suçluymuş gibi kıvrılır

Büyük korku besler…

Kara hummaya tutulmuş gibi ayakta tutunması zor

Tir tir titrer!

Bir imdat sesi…

Medet umar karanlığın aralığından sızan bir ışıktan

Hani yarar ya asumanın en ucundan yavaşça güneş ışıkları

Başını dik tutmaya başlar ya papatyalar

Dileğini sorgular ya her yaprağında aşıkları

Söyler ya aryalar

Seranad’ın gitarından çıkan sesle sözlerinde sevgileri doldurur ya kaşıkları

Yemek ister, duymak ister bestesi!

Gider düğün halayı

Ellerde tabancalar gerçek olduğuna inandırır rüyayı

Hıçkırıklarda…

Ne çelişkidir oysa

Bu kadar hareketin içinde yalnızlığı hissetmek

Yalnızım demek…

Sürünürken yılan, insan sürünse bize rahatlık olur yalan. Bize yalnızlık duygu sömürüsüyle yapar talan! Tarih derler, inandırırlar vahşete kurtuluş müjdesi gibi… Hakikat o imdatın içinde, çaresizliğin derinliğinde… Doğururken ebe, ağlarken bebe, kimse bakmaz olacak bu küçük varlık dünyaya dalan. Öğretmeyecekler Allah nerede, dillenmeyecek kelimelerde! Günah sevdirilecek, tövbe etmeye özendirilecek, aşk çöllerde gizlenecek, mecnun orada kumlarında arayacak! 

Ayıplar, güven duygusu, sen erkesin ağlayamazsın demagojisi, sen herşeyi yapmalısın diklenişi… Bizi dört duvar arasına sıkıştırıyor. Dünya kadar malı mülkü olsa, ruh sağlığı bozulunca, kanser hücreleri ruhunu sarınca… Bedeni istediği kadar sağlıklı olsun ne faydası var ki! O dört duvar dünyada olmasa, gün geliyor toprağın altında … O dört duvar kader, sorgusu daha da artıyor… İnsan yaptığına çare bulamıyor, filim geri sarmıyor… Daima imdat arıyoruz, en sonunda rahmete ulaşana gerçek müjde sunuluyor… 

Saffet Kuramaz