Hüznün Ölümü Üzerine

Sessizliğin başladığı yerde,

Karanlık gibi çöker hüzün...

Bu zifiri gecede,

Nefes gibi zifir dolmamalı ciğerlerime.

Ya da hüzün, ölmeli yüreğimde.

Yüreğim de ölmeli,

Kanatlanmalı,

Uçurtmalara takılmamalı.

O ısmarlama yüzler,

O maskeli yüzler,

İşte onlar;

Onlarıda yanında götürmeli.

Rüzgarlara emanet ettim ‘ben’i

Uzaklara taşısın istedim.

‘Ben’den uzaklara,

Bilmediğim uzaklara,

Hesabı yapılamayan uzaklara...

-Cinayetler tasarladım hüznü öldürmek için.

Hüznümü tartıyorum, yüreğime sığmıyor.

Neşemi ölçüyorum, hesabım şaşıyor.

İkisi aynı kefeye sığmıyor.

Hüznün yoğrulduğu yerde,

Nefes gibi zifir doluyor ciğerlerime.

-Ey ciğerlerimi darlayan gece!

Söyle; hüznün daha nelere gebe?-

Bilmiyorsunuz;

Ben çok kelimeler sallandırdım darağacımda bir çok kez.

Bilmiyorsunuz;

Masum değilim ben,

Kötülüğümü görmüyorsunuz.

Yüreğimi yüreğinizle,

Acımı acınızla,

Hiç ölçmüyorsunuz!..

Bilmiyorsunuz!..

-Cinayetler tasarladım hüznü öldürmek için;

Kaç kelime kuşandım ben belime.

Kaç gece nöbeti tuttum.

Bilmiyorsunuz!..

Kaç kez kestim bileklerimi şiirlerle.

Ciğerlerim öldü.

Hüznü öldüremedim.

Şimdi size sesleniyorum,

Ey insanoğlu;

Bu kadar gelmeyin üzerime...

Harun ECE

Kalbinin Kırık Kalemi

02.Aralık.2019