Feryadımı Figanımı Duymazsın

Feryadımı Figanı mı Duymazsın

Bazen döndüm baktım ardıma ne geçti zaman kaydına

Senden hatıra kalan bir hasret gözyaşını acıyla dinledim

Sen uzaklara giderken mani olamadım varamadım yanına

Senden bana kalanı acılarımı yazarak şimdi sana söyledim

Feryadımı figanımı duymazsın bilirim ama yinede söyledim

Bil ki bunca acıya bunca gözyaşına rağmen seni çok özledim

Kader mi yoksa benden eksik olan mı seni benden aldı

Sende bende şimdi karanlık bir köşede yabancı el gibi kaldı

Zaman her şeye ilaç dediler söyledikleri ise hep yalandı

Senden bana kalanı acılarımı yazarak şimdi sana söyledim

Feryadımı figanımı duymazsın bilirim ama yinede söyledim

Bil ki bunca acıya bunca gözyaşına rağmen seni çok özledim

Bil ki artık aramaktan yalnız yaşamaktan ben çok yoruldum

Sanma sensiz çok mutluyum gönül tahtıma rahat oturdum

Sensiz seninle dolu olur diye gece gündüz hayaller kurdum

Senden bana kalanı acılarımı yazarak şimdi sana söyledim

Feryadımı figanımı duymazsın bilirim ama yinede söyledim

Bil ki bunca acıya bunca gözyaşına rağmen seni çok özledim

Şimdi kör paslı şişler saplanıyor sineme soluksuz bırakarak

Gidişini bende gönlümde bilemedi neden gittiğini anlamayarak

Oysa ne kadar isterdim hasrete değil yaşayayım sana sarılarak

Senden bana kalanı acılarımı yazarak şimdi sana söyledim

Feryadımı figanımı duymazsın bilirim ama yinede söyledim

Bil ki bunca acıya bunca gözyaşına rağmen seni çok özledim

Gülveren’im sen yaz belki hasreti bilmeyene ders olur

Belki hasrete kapı açılmaz kapatanlar bizden çok olur

Herkes sevdiğinin gönül sarayında tahtına aşkla oturur

Senden bana kalanı acılarımı yazarak şimdi sana söyledim

Feryadımı figanımı duymazsın bilirim ama yinede söyledim

Bil ki bunca acıya bunca gözyaşına rağmen seni çok özledim

Mehmet Aluç-Gülveren