M Ü S L Ü M A N

Ey  Müslüman kulak,  veresin  bana,

Hak söylenen sözü, kesmiş Müslüman!..

Alim   olan   desin,    atma yabana,

Müslümana bile, küsmüş Müslüman!..

Temizlik hak getire, üstü başı kir,

Vallahi   diline,  uğramaz  zikir ,

Nerde  insanlığı,  infakta  fakir,

Ne desem haline, susmuş Müslüman!..

Dünyaya entegre, yetmiyor şarzı,

Kendine benzemez, illegal tarzı,

Çok erken unutmuş, sünneti farzı,

Kulluk libasını, asmış Müslüman!..

Haramı helale, şaştı  katınca,

Takvasını  menfaate satınca,

Feraseti    üzerinden  atınca,

Cılız   yeller gibi, esmiş Müslüman!..

Cumadan  cumaya, camide beden,

Ruhunu dışarda, koyar bilmeden,

Bir mazlumla ekmeğini bölmeden,

Bin bir yerde kurban, kesmiş Müslüman!..

Doğrulukla ömür, boyu gitmemiş,

Adaletle   koyun,  kuzu   gütmemiş,

Zekatı  fitreyi,   sorman ne’tmemiş,

Mazlum için sesin, kısmış Müslüman!..

Fitne fesat dolu, sözleri zehir,

Yalanı dolanı, etmiyor tehir,

Toprak da paklamaz, bunları zahir,

Şeytanla muhabbet, kasmış Müslüman!..

Hani kardeş idi, Müslüman olan,

Dudağı sahtekar, yüreği talan,

Ruhunda yatıyor, yalanla yılan,

Görüntün üstünde, süsmüş Müslüman!..

Gelişmez değişmez, okumaz Kur’an,

Nerede   anlayan,    kafayı     yoran,

Adem’den  beridir,  onlarca tufan,

Onca belagata, pusmuş Müslüman.

ADEM EFİLOĞLU