Simurgun Ahı

hayaller kuruyorduk mutluca

düşler görüyorduk umutluca

yağmuru mercan olan bir buluttuk

yoksulluğumuzun üstünde

simurg misali

bir gün

yok oldu hayallerimiz

dönüştü kâbusa düşlerimiz

dağıldı bulutumuz

mercan değil gülle yağdı başımıza

derler ya, “anka kuşu doğar küllerinden…”

aşacağız yakındır, uçsuz bucaksız yedi vadiyi

nefs/imizi

aşk/ımızı

cehalet/imizi

inaçsız/lığımızı

yalnız/lığımızı

umutsuz/luğumuzu

ben/liğimizi

ve

uyanacağız sessiz ve soğuk uykumuzdan

buluşacağız kendimizle

yeşerteceğiz yeni umutlar

doğacağız küllerimizden yeniden

işte o gün

tutacak sizi simurg’un ahı…