Çocukluk Aşkım

 Sen çocukluk aşkımdın, öyle severdim seni

Ta o zaman kalbimi çalmıştın Karadeniz

Senelerdir durmadan, inan överdim seni

Anılarla aklımda kalmıştın Karadeniz

Güneş Artvinden doğar, ısıtır sahilini

Çeker çoluk çocuğu, alimi, cahilini

Kimisi de çok sever poyrazdaki halini

Kumsallara eğlence salmıştın Karadeniz

Her köyünden başka bir güzelliğin görülür

Her tepeden aşağı göz önüne serilir

İnsanını bırak da kurdu, kuşu vurulur

Her canlıda bir hayran bulmuştun Karadeniz

Öğlenleyin sıcakta güneş Sinopta iken

Tuzun muydu, suyun mu, rüzgar mı bizi yakan?

Ağaç, çardak arardık, neyse gölgesi çıkan

Öyle bıyık altından gülmüştün Karadeniz

Kendisi de çok yorgun, geldiğinde Burgaza

Yemeğini  yedin mi? Sorar her bir arsıza

Tarifsiz bir batışı, hediyedir herkese

Güneşle dostluğunu bilmiştin Karadeniz

Bilirim şakan olmaz, can da aldın binlerce

Fırtınan başladı mı dinmek bilmez günlerce

Vurur tüm hiddetini, kayalara tonlarca

Yolları haritadan silmiştin Karadeniz

Hayırsız bir oğlunum, terkedip gittim ama

Sana uzak düşsem de sakın unuttu deme

Ne Marmara, Akdeniz olur üstüne kuma

O yüzüksüz yeminim olmuştun Karadeniz