Acımadı Zaman

Zaman akıp gider acımasızca. Ardına bakmadan, geride bıraktıklarını umursamadan...
Andaki acımızı yaşamadan yeni anlar getirir hayatımıza. Üzülürüz anılarımıza, boşluğa giden anlarımıza... Bir hiç uğruna harcadığımız zamana. O zamandan geriye kalanlara, ardımızda bıraktıklarımıza. Üzülürüz... ama en çokda yalnızlıklarımıza.

Zaman, yalnızlıklarla yaşamayı öğretir insana. Alıştırır acılara. Unutturmaz hiçbir şeyi, kara bir çarşaf çeker sadece acılara.

Azıcık deştiğin zaman o acıları, açılır o kara çarşaflar, yüzünüze bakar yıkımlar. O altında kaldığınız enkazlar...

Zaman bir o yana bir bu yana çeker bizi. Biz kanarken hayatı yaşadığımıza, o koşturur bizi hiç istemediğimiz hayat meydanlarına.

Yaşıyorsan bu anda, ayak uyduracaksın zamana... Alışacksın acılara ve ilerleyeceksin kimsesiz sokaklara.

Birgün Elbet Ulaşırsın Işığa...

Ö.ÖZ