Bahar

Kaç şiir başladım, kaçını sildim

Bazen kıvılcımdı, yakmadı Bahar!

İlhamın kaynağı saçını bildim                     

Lavantadan az da kokmadı Bahar!              

İçinin aynası, bir çift yeşil göz!

Dokunsa gözüme yakıp duran köz!                            

İşte emir geldi! Bana şiir yaz!

Kimse böyle mağrur bakmadı Bahar!

Seninle değişti hayatın rengi

Seninle buldum bak huz’ru, ahengi             

Ey gözümün nuru, gönlümün dengi             

Aklım başkasını takmadı Bahar!                                                                                        

Gözümü kapasam karşımda sensin

Türkümde, şarkımda, marşımda sensin

Pazarda, sokakta, çarşımda sensin

Cezrin cemȃlini çekmedi Bahar!

Yaşamak denmezmiş senden önceye

Bu canı bedenden sökmedi Bahar!

Rabbim yeter dedi büyük sancıya  

Bulutlar böyle yaş dökmedi Bahar!                           

Sen de gönül verdin ite, kopuğa

Bırak yem olsunlar kurda, köpeğe

Bağırdık en yüksek dağa, tepeye

Yankısı bu aşkın çökmedi Bahar!

Senden önce berduş ve serseriydi

Çocuk gönlüm haylaz, avare idi

Çiçekten çiçeğe konan arıydı                       

Artık kalpten kalbe sekmedi Bahar!

Aklımda geçeni söylerdi dilim

Kalbimden doğruca yazardı elim

Eğilmek yerine kırılan dalım

Kanım yağcılıkla akmadı Bahar!

Ekmek kavgasından fırsat buldukça

Dosttan, aileden zaman çaldıkça

Hasretten, hüzünden darbe aldıkça

Bu dertli kalemim bıkmadı Bahar!              

Şiirim sadece okunsun derdim

Dillere düşsün be! Ne emek verdim

Umutla binlerce kapıya vurdum

Yayınlarım diyen çıkmadı Bahar!