Evvelden

Çocukken aklım ermezdi şeytanlığa

Derdim yoktu hiç

Hünerim top oynamaktı

Herkes kadar insandım

Derdim pek azdı

Fakat hayalsiz olmaz

Elbette hayallerim vardı

Karaya hasret bir denizciydim

İzciydim Atatürk Ormanı'nda

Sözcüydüm ezilenlerin adına

Korkusuzca savunurdum inançlarımı

Ağzını açamazdı korkaklar

Konuştuklarım yanıma kâr kaldı

Eskiden çok güzeldi her şey

Dostluk, kardeşlik, arkadaşlık anlamlı...

Şimdi ise yapayalnızım şu âlemde

Azrail kapımda

Artık yararım dokunmaz size

Benden pes,

Beni apansız telaşlar aldı.