Fırç Ve Palet

Say ki, hiç çizilmedik zamana öyle sere serpe,
Saatler dokunmadı hiç eksilirlerken bizden,
Çantanı alıp koluna gittiğin o dipsizlik, hiç vurmadı pencereme

Seher buluştuğunda ay ışığıyla, sanki hiç dökülmedi kısır susuşlar,
Derme çatma düş kuruşlarımız olmadı şimal yıldızı kayarken,
Sor şimdi kudretli ağırlığınca sana,
Hiç deymedi mi palete o yapıcı fırça?

Say ki, kara kaplı deftere hiç not edilmedik,
Alacaklısı olmadı toplamımızın,
Tenceresinde kaynayan nesi idi katmerlice,
Bir tutam saçın?

Sanki depremlere enkazlar bırakmadık,
Şuursuzca söyleşirken dinmiş yağmurların ıslattığı saçakların altında,
Arabacıya "çek bilinmeze" derken, hiç tutuşmadık

Sokak ressamlarından ödünç alınmış bir kubbe var üzerimizde,
Kadim bir saklayış türedi kılcal bir sızlayıştan,
Kaç kurtar kendini istersen ya,
Ben, bu palete fırçamla dokunma azmindeyim

Sahra çadırları kuruyorum iç göçlerime,
Özgür yaban taylarıyla arşınlıyorum onca yolu sana gelen,
Tipik bir anlama gayretindeyim sur dibi gölgelerini,
Tokat gibi kendime söylerken adının anlamını

Hani yaz helvası ve incir zamanı,
Nicedir köklerine kadar biriktirdiğimiz cam kesiklerini,
Bir çırpıda savurup kaldırıma,
Gök sıratından geçeriz diye,
Kararlıyım kamili olmaya bu yaşananın

Keskin sözler getir iklimlerin en ayazından,
Kesin dönüş yap geldiğin uzak ülkene,
Var eşsiz yakutun damarlarına istersen ya,
Ben, kalıyorum; ben, bakıyorum...