Umuda Tutunmak

Gün sıradan bir gün

Ve 

Nisan yağmurları başladı…

Şimşeğin elçiliğine soyunan elektrik

Zalimlerden örnek alan Koronavirüs

Çıplak tene dokunursa sunuyor altın tepside ölüm müjdesi…

Paranoya tecrübelerinden panik atak hevesi

Geceyarısına nokta koyarken külkedisi

Güzel adına ne varsa dünyada oldu kritik

Yayılır uzaya çözümsüz korku salan hıçkırık sesleri!

Bakmışız yenidoğan bebeğin elinde asası

Sarmış orman yangını Çernobilde radyasyon belası

Yayılıyor her tarafta dayanılmaz kokular durmadan yemekten helası

Güneşin elçiliğine soyunmuş ay kıt ışığıyla eder alay

Çıldırmış insanlar gelen dehşet sesle çekerler rastgele halay

Fikrin türeviyle doğmuş canavar suda patlar kalay

Okumaya yoktur imam duyulmaz artık ölenin selası…

Cami nerede

Kabe nerede

Minarelerde sessizlik…

Balkonda oturmaktan mı yoksa güneş çarpar

Başımda ki ağrı durmadan artar

Bu ne tevafuktur ki her an diğerine benzer

Yaşam ne zaman normale döner sorusu beynimdeki tekrarıyla 

Tavada kızgın yağın ateşiyle kızaran patates gibi beni durmadan çırpar!

Mısır tarlalarından gelen hışırtı bozar sessizliği

Aç kalmış insanlar yaparlar alış veriş densizliği

Mutfaklara girer ahçılar 

Sofraya ne konsa yedirir acılar

Yine mi enfeksiyon haberi mi açılsa kapılar

Geçiyor zaman lakin devam ediyor alışık olmadığımızın belirsizliği…

İnsanlar uzanmış yatağa

Bu rüya olsa gerek diye mırıldanır baka baka ömründen açılan yeni çatlağa

Lakin ölüm meleğidir haberi getiren

Ne zamam bize sıra gelecek diye eriten

Artık yüzüne bakacak kimse de yok dağıtsalar da adağa…

Bu atom bombası değil ikinci dünya savaşını bitiren

Bu Koronavirüs gün geçtikçe insanların umudunu yitiren!

Saffet Kuramaz