Annenin Gölgesi

Bu âlem-i fenâda var mıdır ana gibi?

Açar gönül bağında bir gül-i rana gibi

Zamanın beşiğinde evlâttır uyuttuğu

Yalanın karşısında hakikattir tuttuğu

Duaya durduğunda öne eğilir başı

Nedamet giryesidir kirpiğindeki yaşı

Analar sabır küpü, evlât ne gün uslanır?

En zor zamanlarında başlar ona yaslanır

Ağustos sıcağında bir yel gibiydi anam!

Sonbaharda sararmış gazel gibiydi anam!

Cennet gülü gibisin, bülbüller seni tanır

Saygıda kusur eden varlığından utanır

Sen gerilmiş bir yaysın, hedefteki okum ben

Varlığın kuvvet bana, yokluğunda yokum ben

Yüreğin gülümserdi yüzüne baktığımda

Hissiyatım coşardı kalbine aktığımda

Fırtınalı günlerde kucağın bir adadır

Alnın seccadededir, ellerin duadadır

Muhabbet çağlayanı, bir sel gibiydi anam!

Sonbaharda sararmış gazel gibiydi anam!

Her sabah üzerime doğan güneş gibiydin

Dar günde tutunduğum hakikatin ipiydin

Mâziden izler taşır saçındaki akların

Cennetin müjdecisi mübarek ayakların

Yürüdün son menzile yokuşuyla, düzüyle

Yaşadığın her şeye baktın gönül gözüyle

Dinmedi, dinmeyecek yüreğimdeki sızın

Gül hayalin karşıma çıkagelir ansızın

Hakikatin sazında bir tel gibiydi anam!

Sonbaharda sararmış gazel gibiydi anam!

Ak alnını süslerdi çilekeş nakışların

Zemheride bahardı sımsıcak bakışların

Hâlâ kalkmış değildir üzerimdeki elin

Bizi iki cihanda hoş görmekti emelin

Düşlerin yangınında aynada kaldı yüzün

Terk-i diyar edeli şimdi elde var hüzün

Hasretin çöllerinde gördüğümüz seraptır

Kalan ömrüm beyhude, yarınımız haraptır

Sonsuzluğa bürünmüş ezel gibiydi anam!

Sonbaharda sararmış gazel gibiydi anam!

                M. NİHAT MALKOÇ