Adam

Önce adam oldu

Sonra oluştu evren

Yeniden

Adamda.

Suyun adı kondu

Taşın, toprağın

Bir bir isimlendi varlık

Yaşanan hayat kavranan oldu

 Çiçeğe çiçek dendi; çiçek soldu…

Ve saymaya kalktı adam,

Varlığı ayrı ayrı

Var olan tek varlık,

Varlara dönmüştü artık

Saydıkça arttı sayılar

Büyüdü ayrılık…

Kuşlara isim verdi adam,

Sonra uçmaya.

Çiçeklere isim verdi ve kokmaya.

 Gördüklerine isim verdi bir bir;

Görmeye…

Derken kapayıp gözlerini ruha da isim biçti

Böylece şekillerini giydi her şey

İsimlerden.

Suretlerle çevirdi kendini adam

Surete döndü.

Suret sahibi, sureti gördü.

Yitirdi şekle sığmayanı; söndü özü.

Böyle böyle böldü yaşamı adam

Artılarla kesretti

Vahdeti yitiren benlik, cenneti kaybetti.

Ve şeytan!

Ağzı elmalı o yılan

Diliyle uzattı meyveyi

Elmaya elma dedi adam;

Dilden tattı rüyayı.

Kattı adı yokluk olan Adem’e

Varları Havva’dan şeytan

Ayırdı onu yokluğundan, yoktan.

 Bin bir  renge büründü birden evren

 Bin bir şekle girdi

Her an tükenen.

Geldiğine, hiçliğine dönen.

 Ve anladı adam aldanmış lığını

Dedi yok mu olmada bu alem

Her dem değişerek;

Yoksa var mı sanma da yoku Adem?